Kończysz pracę?
CZĘŚĆ 7
Jestem przed twoim biurem.
Zjemy kolację?
Wcześniej spotykaliśmy się przypadkowo.
Tym razem jest inaczej.
Zapraszam cię na randkę.
Czas iść do domu.
Zaczekasz dziesięć minut?
Już się zbieram.
Tak, do zobaczenia.
GYEOROO - WYDAWNICTWO OD 2009 ROKU
SZARY ŚWIAT PARK JEONG-SIK
Rany.
Znów udawałeś, że jesteś super?
- Tak. - Też wychodzę.
Do jutra.
- Miłego wieczoru. - Do widzenia.
Zjesz ze mną kolację?
JI-HONG
Kto chce iść do klubu?
Dan-i, idziemy na imprezę?
Coś mi właśnie wypadło.
Przepraszam.
Hae-rin, chodźmy do klubu.
Przepraszam, mama źle się dziś czuje.
- A pan, panie Cha? - Muszę pracować.
Mam dużo czasu.
Wykorzystam to i jeszcze popracuję.
Wychodzę.
Dan-i.
Proszę wybaczyć, zapomniałam.
Dan-i.
Song-i złożyła to zamówienie.
Popraw fragmenty zaznaczone na czerwono.
Ktoś do ciebie dzwonił? Zrobię to, jeśli czeka...
Dobrze.
Póki co jestem wolna.
Mama jest w szoku.
Pierwszy raz powiedziałam, że kogoś kocham.
Jest przerażona. Nie mówi nic o randkach w ciemno.
To potrwa z miesiąc.
Zjemy razem kolację?
Idę do znajomych.
Będziemy się świetnie bawić.
Pa.
W takim razie sam zjem ramyeon.
Wychodzę, panie Cha.
Zaczekaj.
Dzwonił Ji Seo-jun? Tak to wyglądało.
Tak. Idziemy na kolację.
Wiedziałeś i dałeś mi więcej pracy?
W domu nic nie ma. Zjedz na mieście.
I zabierz to dla mnie do domu.
Wychodzę.
WYDAWNICTWO GYEOROO
Chłodno dziś.
Tak?
Jest zimno.
Dzięki.
GYEOROO - WYDAWNICTWO OD 2009 ROKU
- Wybacz, że czekałeś. - Nie szkodzi.
Wróć wcześnie.
Idziemy?
Tak.
Nie jest ci zimno?
Nie.
Jesteś głodna?
- Strasznie. - Serio?
Zjedzmy coś dobrego.
Powinienem mieć knajpę z ramyeonem.
Aż szkoda jeść.
- Kto to? - Biuro nieruchomości.
Biuro nieruchomości?
To miejsce nie jest... O co chodzi?
Co się dzieje?
- Proszę zdjąć buty. - Spokojnie.
Proszę zdjąć buty. O co chodzi?
Przepraszam, co to...
To twoje mieszkanie?
Wynajmuję je za 500 000 wonów.
Nie należy do ciebie? Wynajmujesz je?
Nie wiem, co powiedziała najemczyni,
ale zostaję tu
jeszcze przez kilka miesięcy.
Park Hoon z Gyeoroo?
Jestem mamą Ji-yul.
Mamą... Rozumiem.
Może pani nachodzić mnie z tym wysokim chuderlakiem,
bo jest mamą Ji-yul?
Interesujące.
Większość facetów przeraża, gdy mówię, że jestem jej mamą.
- Masz rodzeństwo? - Trzy siostry.
Trzy siostry...
- Co robią rodzice? - Jedzą kolację.
Gdzie pracują?
Tata to wicedyrektor w szkole,
a mama dba o dom.
Jesteś w związku z Ji-yul?
Tak, lubimy się.
Jeśli chcesz tylko rodzinnej kasy...
„Rodzinnej kasy”?
Nie obchodzi mnie ona.
Zależy mi tylko na Oh Ji-yul.
Kocham ją taką, jaka jest, matko!
Czemu nazwałaś mnie „matką”?
Masz zerwać z Ji-yul!
To pewnie tak zniechęcała pani chłopaków,
z którymi chodziła Ji-yul,
ale ja jestem inny.
Proszę przestać
albo wezmę Ji-yul
i razem uciekniemy.
- Boże! - A wtedy...
już nigdy nie zobaczy pani Ji-yul.
Aż do końca swojego życia.
A więc...
proszę pozwolić nam się kochać.
Proszę...
Boże.
I proszę zdjąć buty.
Cholera.
DAN-I
Cha Eun-ho, tak nie można.
Nie dzwoń do niej.
Jest teraz z Ji Seo-junem.
Wiem, że to cię martwi,
ale nie bądź żałosny.
Nawet nie pisz. Co jej powiesz?
Chcę zapytać, kiedy wróci.
Nie. To obciach.
Już wcześniej narobiłeś sobie wstydu.
Wiesz, co powiedział mi Ji Seo-jun?
Że bardzo lubi Dan-i.
Tak.
Nawet dla inteligentnej, wrażliwej i racjonalnej osoby jak ja,
wydaje się to...
problemem.
Wiesz, jak się czuję?
Chcę przeszukać cały Seul i znaleźć Dan-i.
Wiem, co czujesz,
ale nie zachowuj się jak ofiara losu.
Tak nie można.
To co mam zrobić?
Pomyślmy.
- Dzień dobry. - Witam.
Dzień dobry.
Lubię tę niezależną księgarnię.
Właścicielka wybrała każdą książkę.
Wszystkie są świetne.
Też lubię lokalne księgarnie.
Sieciowe księgarnie
po prostu wystawiają książki,
a tu można naprawdę się z nimi zapoznać.
Wybieranie jest ciekawe.
MONOLOG DLA CIEBIE
EUN-HO
Dan-i, ryżowar się zepsuł.
- Co? - Gdzie są chusteczki?
Zapłaciłaś za prąd?
- Ponaglają nas. - Co?
Filtr wody się zepsuł. Nic nie leci.
Jestem głodny.
- Chodźmy zjeść. - Dobrze.
KSIĘGARNIA BLASK KSIĘŻYCA
- Pyszne. - Prawda?
Byłem tu z mamą.
Została mi tylko ona,
więc zabieram ją w dobre miejsca.
Dobrze mieć takiego syna.
Kiedyś było inaczej.
Mama zachorowała, kiedy byłem w liceum.
Wtedy zacząłem się nią bardziej opiekować.
Właśnie.
To prezent.
Dziękuję.
MONOLOG DLA CIEBIE
2019, BLASK KSIĘŻYCA
Poszedłem pod biuro i zadzwoniłem do Dan-i.
Poszliśmy do księgarni i zjemy kolację.
Oby restauracja jej się spodobała.
- Napisz, co myślisz o jedzeniu. - Dobrze.
I...
to prawdziwy prezent.
Proszę.
- Skończyłeś? - Tak.
Podoba ci się?
Bardzo.
Ulżyło mi.
Świetna robota.
- Spróbuj tego. - Dziękuję.
Seo-jun.
Chyba...
muszę ci coś powiedzieć.
To znaczy?
Jesteśmy tylko znajomymi z okolicy, prawda?
Wciąż myślę o twoich słowach o randce.
Bo to jest randka.
Dlaczego? Nie lubisz mnie?
Nie o to chodzi.
Kiedy mnie lepiej poznasz,
nie będę już tak interesująca.
Mówię na przykład
o moim wieku i przeszłości.
Pewnie jesteś starsza o rok lub dwa.
To dla mnie nieważne.
A przeszłość? Byłaś notowana?
Nie.
Według niektórych
to coś nawet gorszego.
To znaczy?
Jestem rozwódką.
Staromodny dupek.
Wróciłaś.
Bycie rozwódką nie jest już wadą.
Ludzie się rozwodzą.
Co się stało?
Powiedziałam Seo-junowi...
że jestem rozwódką.
I?
Widzisz? Tobie to nie przeszkadza.
Za to on...
Jak zareagował?
Czemu upuściłem je
akurat wtedy?
Jestem rozwódką.
Przyniosę nowe.
Dziękuję.
Nie zrozum mnie źle.
To znaczy, nie.
Nie zaskoczyłaś mnie.
Nie obchodzi mnie to. Wszystko w porządku.
Bolą mnie ostatnio nadgarstki.
Oba?
Tak. Po prostu...
zaczęło się od prawego,
ale często korzystam z myszki...
Jak to się nazywało?
Zespół cieśni nadgarstka.
To powoduje ból.
Tak.
Mam też córkę.
Ma 12 lat.
On nie jest ciebie wart.
Prawda?
To nie wszystko.
Czemu to zrobiłem?
W tym momencie...
Ma 12 lat.
Przepraszam.
Zaskoczyłam cię.
Nie.
Ani trochę. Co jest złego w dziecku?
To nieważne.
Woda wpadła mi w złą dziurkę.
Nic mi nie jest.
To przypadek.
Mam zespół cieśni nadgarstka,
a woda wpadła mi w złą...
Mam 37 lat.
Trochę więcej niż „rok lub dwa” od ciebie.
Ile masz lat?
Jestem dużo starsza, prawda?
Mam...
Mam 29 lat.
Napij się jeszcze wody.
Geum-bi.
Powinienem umrzeć, nie?
Frajer. To żałosne.
Co stało się potem?
A jak myślisz? Wzięliśmy taksówkę i wróciliśmy do domu.
Nie odprowadził cię?
Chciał, ale odmówiłam.
Dobrze. Nie spotykaj się z nim więcej.
Już pewnie do mnie nie zadzwoni, prawda?
A co? Smuci cię to?
Mogłaś mu nie mówić
i spotykać się z nim dalej.
Musiałam.
Coś do mnie czuł.
I co z tego? Twoje uczucia są ważniejsze.
Mówiłaś, że to po prostu znajomy z okolicy.
Nie.
Ja też trochę się...
Cóż...
Zabrał mnie do księgarni i dobrej restauracji.
Miło spędzało się z nim czas.
Masz kiepski gust do facetów.
Racja, mam.
Spójrz na Dong-mina.
MONOLOG DLA CIEBIE
2019, BLASK KSIĘŻYCA
Musiałam.
Coś do mnie czuł.
Ryżowar się zepsuł?
Nie.
Działa.
A chusteczki?
Znalazłem je.
A rachunek był pod inny adres.
- Jadłeś coś? - Nie, jestem głodny.
- Zjemy makaron? - Pewnie.
Dan-i.
Nie zamęczaj się sytuacją z Seo-junem.
Stało się. Nic mi nie jest.
Rozumiem go.
Zastanów się.
Zaczynasz czuć coś do rozwódki,
która jest osiem lat starsza i ma dziecko.
Nie odrzuciłoby cię to?
Nie odrzuciło mnie.
Nie przeszkadza mi to.
Umawiałeś się...
z rozwódką?
Ogarnij się.
A gdybym wciąż ją lubił?
To się ogarnij.
Właśnie się ogarnąłem.
I tak jest za głupia, by to zrozumieć.
Chcesz ostry czy łagodny makaron?
Nie będę jadł.
Co za...
Jego życie jest takie pogmatwane.
COTYGODNIOWE SPOTKANIE
Kang Yeon-ju skończyła pierwszy szkic swojej prozy.
Trochę jej to zajęło, więc dobrze się spisała.
Za tydzień dostaniemy ostateczną wersję.
Do premiery jeszcze czas.
Może ją przyspieszymy?
Specjalnie daliśmy pani Kang dużo czasu.
Pozwólmy jej dokładnie wszystko sprawdzić.
Myślę, że szybsza premiera to dobry pomysł.
Niedługo wiosna.
Sprzeda się.
To dobry okres dla sentymentalnych książek.
Gdy wieje wiosenna bryza.
„Wiosna.
Wiosna płynie w moich żyłach, niczym woda w strumyku.
Skała.
Na wzgórzu przy strumyku
rosną forsycje, azalie
i żółte kwiaty rzepaku.
Po trzech miesiącach zimy
w końcu rosnę niczym trawa.
Radosny skowronku.
- Wzleć w przestworza...” - Ma nawrót.
- Jak to? - Pan Bong jest chory.
- „Błękitne niebo...” - Pogarsza mu się,
kiedy ludzie zapominają.
- „...jest wysoko”. - Na co choruje?
To choroba poetów.
Wydaje poezję, a firma na tym traci.
Nie tym razem.
Weźcie po jednej.
CZYSTA WODA
Kończmy.
Posłuchajcie.
Kto potrzebuje filtru do wody?
- Wychodzę. - Do widzenia.
Ja potrzebuję...
Pani Go, może...
Na pewno ma pani filtr do wody.
Chwila. Masz filtr do wody?
Pijemy przegotowaną.
Kto tak jeszcze robi? Po prostu nie chcesz go kupić.
Nie potrzebujesz...
Mamy już filtr do wody.
Mój były mąż był bardzo szczodry,
więc kupił filtr od poety Jeong Geum-seona,
toaletę od poety Yun Seok-yeonga,
a nawet krzesło do masażu
od pisarza Yu Min-su.
Mamy wszystko.
Miłego dnia.
Przyspieszmy premierę książki pani Kang.
Pani Song, ponowna korekta.
Panie Bae, ustawienia druku.
- Dobrze. - Dobrze.
Eun-ho, wydajmy kolekcję tomików poezji.
Znasz poetę Choi Hyeong-su?
Napisał wiersz o wiośnie.
Naprawdę piękny.
Świetnie napisany i głęboki.
Co to ma znaczyć?
Eun-ho.
Powinniśmy dawać szanse potrzebującym autorom.
Działamy w jednej branży. Pomóżmy im.
Co w tym złego?
Proszę.
Rany.
Proszę jeden kupić. Ma pan dużo pieniędzy.
Panu Parkowi jest teraz bardzo ciężko.
Jego ostatni tomik
kupiło tylko 240 osób.
To oznacza,
że dostał 240 000 wonów.
Ile zarobiło wydawnictwo,
skoro on dostał tylko tyle?
Firma by straciła.
Nie wydajemy poezji.
Proszę mu pomóc i kupić filtr.
Ji-hong.
Rozwiodłeś się i wciąż to robisz?
Zastanów się nad sobą.
Wiem, że chcesz pomóc potrzebującym,
ale miej trochę rozsądku.
Pomyśl o ludziach wokół ciebie.
Bierzesz wolne i odwiedzasz brata w więzieniu
lub zabierasz jego dzieci do lunaparku.
Powinieneś myśleć przede wszystkim o swojej rodzinie.
Co za chamstwo.
Wiem, że nie byłem idealnym mężem.
To samo tyczy się poezji.
Doskonale wiesz, że stracimy pieniądze,
ale z każdą porą roku
chcesz wydać tomik poezji.
Dorośnij w końcu.
W porządku.
Po co mi to?
Naprawdę...
Nie zakończyliśmy spotkania.
Racja.
To raport sprzedaży Ostatniego Zakrętu.
Bywają dni, że sprzedaje się tylko dziesięć sztuk.
Premiera była miesiąc temu.
Lepiej nie będzie.
Nie chciałam się poddawać
i wpadłam na inną reklamę.
Proszę spojrzeć.
Panie Kim.
Tak?
To wszystko, co chcę powiedzieć, jako kierowniczka ds. marketingu.
Teraz powiem coś jako przyjaciółka.
Śmiało.
Ji-hong to popychadło?
Traktujesz go tak,
bo przytłoczył go nasz rozwód?
Przejęcie wypłaty mojego byłego męża
skrzywdziło cię?
Nie musisz kupować filtra do wody
ani wydawać poezji.
Ale co daje ci prawo,
by kazać mu dorosnąć?
Moje drogi z Ji-hongiem się rozeszły,
bo miałam go już dość,
ale to dobry człowiek.
Nie wzięłam z nim rozwodu, bo to zły człowiek.
Zrobiłam to,
ponieważ bycie jego żoną było wykańczające.
Ale ty nie masz prawa.
Nie masz prawa pouczać go na temat rozwodu.
Przepraszam, panie Kim.
W porządku.
Powiedziałeś mojej mamie,
że ze mną uciekniesz?
Tak. Nieźle, co?
Była zaskoczona. Nigdy kogoś takiego nie spotkała.
Zgadza się. Czeka cię niezła jazda.
Jestem inny niż twoi byli.
Twoja mama chciała mi grozić,
ale nie dałem się.
Nie jesteśmy razem.
Dokładnie. Ale możesz mnie wykorzystać. Pozwalam ci.
Bądź w końcu wolna.
Twoja mama przestraszyła się, że z tobą zwieję.
Nie będzie wtrącać się w twoje życie prywatne.
Masz rację.
Jeśli zacznie się wtrącać,
po prostu powiedz.
Jeśli to się powtórzy,
zniknę razem z tobą.
Rany, Hoon.
Zrobisz to dla mnie?
Dziękuję.
Boże. Rozumiem.
- Dzięki. - Przestań. Jesteśmy w pracy.
Dziękuję.
Jasne.
- Przestań. - Racja.
- Dziękuję. - Pewnie.
Zaskoczyłaś mnie tym uściskiem.
Trzema uściskami.
Świetnie tańczysz. Skąd taki nastrój?
Bo są pyszne.
Chcesz trochę?
ORZESZKI
Pani Seo.
Wpadłam ma pomysł bloga
ze slajdami PowerPointa.
- Slajdami? - Oto przykłady.
Ta metoda wiadomości jest ostatnia popularna,
bo ma wiele obrazów.
Może byłaby dobra do promowania książek.
To podobne do zapowiedzi.
Odbiorcy czytaliby ją po stronie,
więc jest dobra na portale społecznościowe.
Dobry pomysł.
Zawsze możemy wybrać
zdjęcie lub grafikę zgodną z gatunkiem książki.
To zaciekawi ludzi.
Masz świetne pomysły, tak jak z panem Parkiem.
Dziękuję.
Powinniśmy umieszczać to na profilu społecznościowym?
Pani Seo.
Panie Cha.
Mogę odpowiadać za dodawanie treści?
Dasz radę? Masz dużo obowiązków.
Tak, jeśli dostanę taką szansę.
Skoro tak. Dlaczego nie?
Dziękuję. Dam z siebie wszystko.
W zamian za to, chodźmy dziś do klubu.
Do klubu?
Nieważne. Jesteś źle ubrana.
- Może następnym razem. - Dobrze.
PAN BONG: LUNCH Z POETĄ CHOI HYEONG-SU O 12.00
Niewiarygodne.
Chciałem mu odpuścić przez wzgląd na Yeong-ę.
Kupujesz Choi Hyeong-su lunch?
- W czym problem? - Dlaczego to robisz?
Nie wydamy jego prac.
Poezji nie, ale może prozę.
Nie! Nie wydamy jego prozy!
Wyrzucili go z gazety po niecałym roku.
To był magazyn o modzie.
Nieważne. Porozmawiaj z nim w naszej kawiarence.
Ma tu przyjeżdżać na kawę?
Nie jesteśmy fundacją! Musimy zarabiać!
Ciągle o pieniądzach! Rany!
Mówisz o nich, by podkreślić, że jesteś prezesem?
Tak. Denerwuję się,
gdy zbliża się dzień wypłat, bo jestem prezesem.
Pieniądze nie rosną na drzewach.
Nie o tym mówię.
Nie miałbyś tej firmy,
gdyby rosły na drzewach.
Nasza firma miała pięć bestsellerów.
Nie można wydać pieniędzy
na posiłek dla biednego pisarza?
W porządku. Kup mu coś prostego i taniego. Nic więcej.
Wyraziłem się jasno? Tak ma być.
Jae-min.
Nie użyję jej.
Mojej firmowej karty.
Sam zapłacę.
Kupię mu wołowinę.
Panie Bong.
Nie wierzę, że to kierownik.
Sam mnie zatrudniłeś, ty dupku!
Bycie prezesem to wszystko?
Dlatego nazywają cię sprzedawcą.
Bądźmy bardziej ludzcy.
Zastanówcie się! Co tu robimy?
Tworzymy książki!
Nie bądźmy zwierzętami.
Co? „Zwierzętami”?
Naprawdę to powiedziałeś?
Porozmawiam z nim.
- Panie Bong. - Rany.
- Nie będzie łatwo. - Panie Bong.
Jestem wściekły.
Przepraszam.
Nie powinienem wybuchać przy innych.
Jedzie pan do pana Choi?
Proszę użyć mojej karty.
Dobrze.
Nie chcę używać firmowej.
Dzięki.
Proszę z nim pomówić o wydaniu prozy.
Będziemy współpracować.
Jae-min na to nie pozwoli.
Przekonam go.
Zespół redakcyjny też pomoże.
Cóż...
Czyli nigdy...
nie wydamy poezji?
To nieopłacalne.
Musielibyśmy wyjść na zero.
Literatura to nie nasza broszka.
Branża umiera.
„Mamy za mało pieniędzy”.
„Książka się nie sprzedaje”.
„Ta książka raczej się nie sprzeda”.
W tym tempie poeci wyginą.
Nie będzie już poezji.
Dołączę po spotkaniu.
Dawno nie widziałem pana Choi.
Pójdziemy się napić.
Pewnie.
Dziękuję.
Wybrany numer jest niedostępny.
Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
To ja, panie Choi. Czemu pan nie odbiera?
Zapomniał pan o spotkaniu?
Będę czekał w restauracji z grillem.
Tej przy sklepie na skrzyżowaniu.
Spotkajmy się tam. Stawiam wołowinę.
Proszę do mnie oddzwonić.
Poproszę dwa steki.
- Ale zaczekam na znajomego. - Dobrze.
- Na razie piwo. - Dobrze.
Jae-min, co za...
Jestem rozwódką.
Mam też córkę.
Ma 12 lat.
Mam 37 lat.
Trochę więcej niż „rok czy dwa” od ciebie.
To koniec.
To było ostatnie spotkanie.
DAN-I NUMER TELEFONU
Co mam jej powiedzieć?
- Jest tu opiekun Ji In-yeong? - To ja.
Dupek.
WYŁĄCZANIE
Nawet jeśli zadzwonisz, nie odbiorę.
Cholera.
Wybrany numer...
Naprawdę nie odbiera?
Jezu.
Rany.
Panie Cha!
Tutaj.
Co z panem Choi?
Nie wiem. Nie odbiera.
Czekałem na niego w knajpie.
Może jest w domu.
Mam zakupy.
To dla niego?
- Kupiłem je po drodze. - Miło z pana strony.
Jest w domu?
Przyjechaliście do pisarza, który tam mieszka?
- Witam. - Witam.
Było mi przykro, bo całe dnie tylko pisze w domu.
Jednak nadal ktoś do niego przychodzi.
Zalega trzy miesiące z czynszem,
ale nie chcę go nękać.
Mam trochę kimchi i ryżu.
Miło z pani strony.
- Chodźmy. - Jasne.
Panie Choi!
Hyeong-su!
Chyba go nie ma. Zostawmy to tutaj.
Powinniśmy?
A co z wieprzowiną?
Nie zepsuje się. Jest zimno.
Otworzyć drzwi?
Panie Choi!
Jest pan w domu?
- Wchodzę. - Hyeong-su?
PREZES KIM JAE-MIN
Tak, Ji-hong?
Jae-min.
Przepraszam za wcześniej.
Wpisz obiad dla pana Choi w wydatki.
Rozmawiałem z Eun-ho.
Może wydamy jego prozę.
Jae-min.
Pan Choi...
nie żyje.
Leżał na ziemi i nie oddychał.
Gdybym tylko ostatnim razem kupił mu jakieś mięso.
Miałem wyrzuty sumienia.
Gdybym przyszedł wcześniej...
Po co pisać dobre wiersze?
Nikt ich nie czyta.
Moje są za darmo.
Są w całym Internecie.
Jakieś dupki
wrzuciły do sieci cały mój tomik.
Byłbym bogaty, gdybym zarabiał
chociaż 100 wonów za wiersz.
Choi Hyeong-su.
Czasem rozumiał,
że jego wiersze nikogo nie interesują,
ale pisał je dalej.
Poezja biła w jego sercu każdego dnia.
Musiał przelać ją na papier.
Taki właśnie był
i tylko tak mógł żyć.
I tak nagle
świat stracił pięknego człowieka.
Witam.
KONDOLENCJE
Hyeong-su.
GYEOROO - WYDAWNICTWO OD 2009 ROKU
- Pani Seo. - Tak?
Zastosowałam format PowerPoint
do pięciu nowych książek.
Proszę spojrzeć.
- Ile już minęło? - Cztery dni.
Dzwoniłaś do niego?
Nie.
Powinnaś.
Kto, jak nie ty?
Dobra robota.
Sprawdź, czy któryś z tych poetów się wyróżnia
i napisz raport.
Jak to zrobić?
Nie będę uczyć cię pracy,
skoro i tak ci nie zależy.
Skąd pani wie, że mi nie zależy
i że się nie uczę?
Możemy przejść do następnego etapu.
Gdybyś tego chciała,
przeczytałabyś raporty innych pracowników,
a nie pytała mnie!
Rozumiem.
Gdzie je znaleźć...
NAWYK NAUKI
W bibliotece. Chodź za mną.
LISTY CZYTELNIKÓW
To proste.
Wystarczy nazwisko autora, krótki opis
i powody, by nie wydawać
lub wydawać jego książkę.
A potem poinformować autora o odrzuceniu.
To proste.
Masz dużo plików. Poradzisz sobie?
Mogę pomóc.
Jak na tymczasowego pracownika, bardzo się starasz,
by znaleźć więcej pracy.
Wszystkie nauki się kiedyś przydadzą.
Przeczytam połowę.
Ciekawa jestem, jak piszą początkujący pisarze.
Serio? Byłabym wdzięczna.
LISTY CZYTELNIKÓW
Pisarka Seo miała przedwczoraj wysłać pracę.
Już trzeci raz nie dotrzymała terminu.
Nic nie wysłała ani nie dzwoniła.
Może ja powinnam zadzwonić?
Nie, zaczekaj.
Wiesz, co napisała na Twitterze?
Dwa słowa.
„Jestem...”
Wybacz. „Jestem znudzona”.
Jak to? To czemu nie pisze?
Jak może się nudzić?
Powinna stukać w klawisze,
skoro miała termin na przedwczoraj.
W twoim studio bywa nudno.
Bierzesz jej stronę?
Jest jej ciężko.
Nie może narzekać, bo spotka ją krytyka.
Chcieliśmy pisać,
więc nie możemy na to narzekać.
Dlatego tak napisała.
Pisarze są tacy irytujący.
Wiem, bo też nim jestem. Zostaw ją.
Przekroczenie terminu jest dla niej ciężkie.
Zjedzmy później kolację.
Nie mogę, mam plany.
Zjemy kolację.
Zahipnotyzowałam cię.
Mam plany.
Zjesz dziś ze mną kolację.
Kwiaciarnia?
Chcę kupić kwiaty.
Będę za 30 minut. Przygotujecie bukiet?
Dziękuję.
Książki poza stronami z Cha Eun-ho.
Zaczynamy program.
Dziś mamy wyjątkowego gościa.
Jak zapowiadałem, gościmy mistrzynię thrillerów,
Yu Myeong-suk.
Witam, pani Yu.
Witam słuchaczy.
Nazywam się Yu Myeong-suk.
W końcu pani przyszła.
Czekaliśmy od dawna.
Dziękuję za ciepłe powitanie.
Świat bardzo się zmienił.
Kiedyś pisarze po prostu pracowali w domu.
Dziś musimy podpisywać książki i brać udział w spotkaniach.
Porozmawiajmy o pani książce.
Proszę.
To mój bukiet.
Nie, mój.
Fioletowe eustomy i eukaliptus.
Też taki zamówiłam.
Chwila, to Ji Seo-jun!
To pan dzwonił?
Już robię bukiet dla pana.
Chwileczkę.
- Proszę wziąć mój. - Dlaczego?
Zaczekam na kolejny.
Będzie mi pan dłużny.
Nie chcę być dłużny nieznajomej.
Może jeszcze się spotkamy.
Wtedy spłaci pan dług.
Dobrze.
- Dziękuję. - Żaden problem.
Proszę.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Proszę nie robić bukietu.
Widzimy się z tą samą osobą, więc muszę iść.
Przepraszam.
Pani Yu, mam prezent.
Kupiłem pani zestaw.
Nie trzeba było.
Proszę ich używać. Są dobre.
Jeśli się skończą, dokupię.
Dziękuję.
Smakowała pani nasza ostatnia kolacja?
Zapamiętał pan.
Dwa razy zestaw B.
Cztery razy.
Ktoś do nas dołączy?
Zobaczy pan.
Cztery zestawy B.
RESTAURACJA CHIŃSKA
Dlaczego mnie pani śledzi?
Śledzę pana?
Ma mnie pan za zboczeńca?
Wcale nie.
Owszem. Myli się pan.
Nie myślałem tak.
Jest mi pan dłużny i pomylił się.
To już dwie przysługi.
Jakiś żart.
O co jej chodzi?
- Pani Yu. - Witam.
- W porządku? - Tak, a u pani?
Również.
To byłaś ty?
Mówiłam, że zjemy razem kolację.
Kto jeszcze przyjdzie?
Proszę, Seo-jun.
Co za spotkanie.
Spotkaliśmy się w kwiaciarni.
Gratuluję książki.
Moje ulubione kwiaty.
- Gdzie rękopis? - Słucham?
- Mogę zobaczyć? - Nie.
To przyniesie pecha.
Pracuje pan dla innego wydawcy.
Pani Yu.
Nie chcą ze mną pracować. Nie pozwalają mi dotknąć.
Rany. Będzie pan z nami pracował?
- Proszę zajrzeć... - Nie.
Wszyscy się znamy.
Rozmowa będzie prosta.
Chcę by Seo-jun zrobił projekt okładki dla mojej książki.
Jeszcze się nie zgodziłem.
Zobaczymy, jak mnie potraktują.
Bądźcie mili.
To idealny projektant.
Jest mi pan winien dwie przysługi.
Proszę do nas dołączyć.
Również jeszcze nie wiem.
Muszę przeczytać rękopis.
- Bezpiecznej drogi. - Bezpiecznej drogi.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Jak wrócisz? - Mam blisko. Przejdę się.
Idę.
Przyniesiesz jutro rękopis? Pan Kim musi go sprawdzić.
- Uważaj na siebie. - Dobrze.
Do zobaczenia.
Jedźmy razem. Mieszkamy blisko siebie.
Chcę też zobaczyć Dan-i.
Czemu? Myślałem, że już pan nie chce.
Dlaczego nie? Mam nawet dla niej prezent.
Nie chcę, byś się z nią widywał.
- To było niemiłe. - Tak jak i ty.
Ty to zacząłeś. Więc ty to skończ.
Nie widuj się z Dan-i.
Nie.
Zdziwiła cię prawda o Dan-i.
Czemu? Przez nóż, zadławienie i czkawkę?
To był przypadek.
To nie wystarczy.
Twoja podświadomość przemówiła potrójnie.
Całe ciało nie akceptuje Dan-i.
Pojadę z tobą. Nie odbiera telefonów.
Pewnie cię zablokowała.
Zapytam jej osobiście.
Masz 29 lat.
- Co z tego? - Jestem trzy lata starszy.
Wiek nie ma znaczenia.
Będę z kobietą, która jest dla ciebie jak siostra.
Kiedy upuściłem nóż,
zapomniałem o jej wieku.
Miałem nadzieję, że Dan-i nie będzie.
Powinienem odrzucić rozum, racjonalność, sumienie
i etykę.
Mogłem go nie zabierać.
Na pewno tego pożałuję.
Daj to Dan-i.
I przekaż, że czekam tutaj.
Masz rękopis pani Yu Myeong-suk?
Co to? Rękopis?
- Pokaż. - Nie, rękopis jest w aucie.
Nie byłby taki lekki.
- To co to? - To moje.
- Pokaż. - Nie.
Zaciekawił mnie.
Czekaj całą nos. Ona nie wyjdzie.
Tak nie można, Eun-ho.
Dan-i lubi Seo-juna. Na 100%.
I co z tego? Co mam zrobić?
Miłość to nie posiadanie.
Nie możesz mieć jej na siłę.
Przestań.
Żałuję już, że raz ją wypuściłem.
Mogłem nie dać jej wrócić.
Nie powtórzę tego błędu.
Wiem coś jeszcze.
Gdy powiedział, że ją lubi,
wciąż gapiła się w telefon.
Czekała na telefon od niego.
Zjedzmy jakieś owoce. Jadłeś kolację?
Nie mogę tego odciąć.
Co to? Skąd to masz?
Od Ji Seo-juna.
Co?
Wyjdź. Czeka na ciebie.
Serio? Gdzie go spotkałeś?
Zapytaj go.
Hej, dobrze wyglądam?
Nie zmyłam jeszcze makijażu. Całe szczęście.
Gdzie jest lustro?
Wychodzę.
JESTEŚMY JAK SAMOTNE GAŁĘZIE Z OWOCAMI
JESTEŚMY PIĘKNYMI DRZEWAMI Z OWOCAMI ŻYCIA
DOSTAŁAM KIEDYŚ KWIATY OD EUN-HO
WSPOMINAM TO Z UŚMIECHEM
WIE, JAK BYĆ SZCZĘŚLIWĄ
ŚWIECI JASNO JAK GWIAZDA POLARNA
LUBIĘ MAŁE KSIĘGARNIE ZA ŻYCIOWE HISTORIE, SZEPTY I KOMUNIKACJĘ
TRZEBA TWORZYĆ NIEPOŻĄDANE WIĘZI
BYWAJĄ KLUCZEM DO TAJEMNICY
NAUKA SZCZĘŚCIA I BÓLU JEST TRUDNA
DAN-I MNIE ICH NAUCZYŁA
WIEM, CO MNIE USZCZĘŚLIWIA. GDY LUDZIE WOŁAJĄ MNIE PO IMIENIU.
Jest zimno. Czemu nie masz kurtki?
Czasami jest zimny jak lód,
a czasami ma czułe serce.
Mieszkamy razem, a nie mogę tego robić, bo ludzie się dowiedzą.
Ale ten dupek...
- Lubi mnie. - „Miłość”? Na pewno.
Naprawdę lubisz tego dupka? Podoba ci się?
O co chodzi?
Jest dla mnie jak brat,
ale nie wiem, co siedzi w jego głowie.
Śnieg mi o kimś przypomina.
Dlatego powiedziałem ci:
„Księżyc jest piękny”.
Jest piękny, prawda?
Napisy: Krzysztof Zając